San Markos eguna ospatzen dugu gaur Irunen eta inguruko hainbat herrietan (Hondarribia, Oiartzun, Pasaia, Errenteria…). Urtez urte iraun duen tradizio bat betetzen da apirilaren 25ean, non amabitxiak bere besotakoari −ezkontzen den arte− opila egiten dion. Burura etortzen zait haurra nintzenean San Markos bezperako ilusioa. Gogoratzen dut nola joan behar izaten nuen Hondarribira amona Frantxiska amabitxiaren etxera opila jasotzera. Han izaten zituen, punttu-punttuan, bere besotakoen opilak prest.
Etxera eraman eta nire anai-arrebaren opilen ondoan nirea jartzen nuen. Han gelditzen ziren hurrengo egun arte, San Markos eguna iritsi arte ezin baitziren dastatu. Horixe zen, hain zuzen ere, gure amaren agindua. Bitartean, opilak begiratu, arrautzak kontatu, txitoak alderatu eta familian opilei buruz egiten genuen hitz. Biharamunean, apirilaren 25ean, opilak bedeinkatu eta zapi batean bilduta mendira igotzen ginen familian zein lagunekin egun ederra pasatzera.
Gaur egun, garai hartan bizi genituen ilusioak errepikatu egiten dira gure haurren artean. Urtero, San Markos egunean bizi genituen emozio haiek, Bidasotarrok gure oroimenean gorde ditugu, eta gure ohituren artean opila eguna ere gehitu dugu. Bere jatorritik ospakizunak aldaketak izan baditu ere, funtsean amabitxiaren eta besotakoaren harremana estu mantentzen duen ohituraren emozioak eta ilusioak, belaunaldiz belaunaldi, bizirik irauten dute.
Egun honetaz gozatzeko aukera duzuen guztioi, on egin!
